Το φτερούγισμα μια οικογένειας

Του Χρήστου Πριτσαπίδουλα

Δέκα χρόνια πριν η Αχαγιά ταρακουνήθηκε για τα καλά κι άλλαξε όψη. Το χτες  χάθηκε. Ο σεισμός έδωσε γερό σκούντημα στα οικήματα του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, που επιβίωναν σε πείσμα του Χρόνου και στης αναπόδραστης φθοράς. Έπρεπε να αντικατασταθούν ή να «γιατρευτούν». Σύντομα η εικόνα άλλαξε –βοήθησαν και οι ανεγέρσεις των εντυπωσιακών οικιών-αποθηκευτικών χώρων ιδιοκτηίας πλουσίων Ρομά. Ανέγγιχτα έμειναν ένα-δυό-τρία; Για να θυμίζουν το ιστορικό χτες. Αυτό που με συγκινεί όμως είναι το πατρικό του πατέρα μου.

Οι τελευταίοι σεισμοί με τάραξαν. Ανασύρθηκαν μνήμες. Πέρασα να δω και το «καραβάν σεράι» όπου γεννήθηκαν παιδιά, πέθαναν νέοι, χάθηκαν και δεν ξαναγύρισαν άλλοι… γέρασαν ήσυχα κι απλά συγγενείς. Να τους χαίρομαι για πολλά χρόνια. Στέκει ακόμα σκοτεινό, ακατοίκητο, ντυμένο στο πράσινο, γερασμένο. Δίπλα του, ζουν και κυκλοφορούν οι νεότερες γενιές, ανυποψίαστες για το μακρινό παρελθόν. Κι αυτοκίνητα παρκαρισμένα στους χώρους που κάποτε καταλάμβαναν κατοικίες νοικοκυραίων που εξαφανίστηκαν εν μια νυκτί, ενώ θα ’πρεπε θα συντηρηθούν… Πόσο όμορφη είναι μια πόλη όταν η ιστορική συνέχεια -στην πράξη- είναι προϋπόθεση πολιτισμού.

Βλέποντας το πατρογονικό βλέπω μπροστά μου τον πατέρα μου, που απεβίωσε στα 53 του, στο Μεσολόγγι, την εποχή που στην επαρχία ήταν πολυτέλεια να υπάρχει καρδιολόγος ή πλήρες σε προσωπικό και μηχανήματα ελέγχου νοσοκομείο. Γεννημένος το 1910 ήταν το τελευταίο αγόρι του Γεωργίου (από το Ελαιοχώριο;) και της Χρυσάνθης (από το Σούβαρδο Καλαβρύτων). Ο έκτος γιος. Διαφορά 16 χρόνια, του Σπύρου από τον μεγαλύτερο, το Γιάννη –που έζησε μέχρι το τέλος του στη γενέθλια πόλη. Μέχρι που έφυγε ο Σπύρος στο επέκεινα ένιωθε την ανάγκη –λόγω αγάπης, να έρχεται στο αδερφό του, να νιώθει την ανάσα της οικογένειάς του και να θυμάται τις χαμένες ευκαιρίες για οριστικό στέριωμα ολόκληρης της οικογένειας.

Όσο η οικογένεια ήταν δεμένη κυριαρχούσε στη μικρή κοινωνία της Αχαγιάς. Μαγαζί, δουλειές  κι ο ένας για τον άλλο. Μεσοπόλεμος. Κι ήρθε ο θάνατος δυό φορές. Νέοι άντρες, χάθηκαν οι μεσαίοι: ο Χρήστος κι ο Ανδρέας (τους τιμώ με τ’ όνομά τους). Ο προτελευταίος, ο Ντίνος χάθηκε στην Αθήνα, παλεύοντας για το μέλλον του. Ο Πόλεμος του ’40 έφερε το τελευταίο χωρισμό. Ο Σπύρος, αφού επιχείρησε ένα εμπόριο στην Αθήνα, ακριβώς τότε που εξερράγη ο Πόλεμος και του έμειναν τα λεφτά …κουρελόχαρτα για το τζάκι, σκέφτηκε ν’ αλλάξει ζωή. Κοίταξε απέναντι από την Αλυκή, στο Μεσολόγγι, διαβλέποντας μια βασική έλλειψη στη διατροφή. Το Αλάτι, που υπήρχε πλούσιο σε ποσότητες εκεί. Και ξεκίνησε μια μικρή Οδύσσεια.

Κολυμπώ στο σήμερα. Μ’ ανάγκασε ένα τηλεφώνημα από φίλο μου, ιστορικό ερευνητή : «Άκου τι βρήκα, ψάχνοντας στην Πάτρα, το «Νεολόγο» του ’47 –στ’ αθλητικά. Ένας Σπύρος Πριτσαπίδουλας στο Μεσολόγγι έδωσε μια καλή συνδρομή στην ποδοσφαιρική ομάδα «Νίκη» για να κρατηθεί. Ήταν ο πατέρας σου;» «Ναι» απάντησα ενώ ένας κόμπος στάθηκε στο λαιμό μου… Άγνωστη σελίδα από τη ζωή του. «Νίκη» -η αριστερή ομάδα της πόλης μας, τότε, στον Εμφύλιο, η εθνικόφρων ήταν ο «Εθνικός». Μετά, η ανάγκη τις συνένωσε στην αγαπημένη μας ΑΕΜ. Αχ, ρε πατέρα, έφυγες άδικα και νωρίς. Όταν σε χρειαζόμουνα περισσότερο όσο ποτέ άλλοτε. Ο επί γης βίος του όμως δεν εξαντλείται μ’ ένα σημείωμα.