0

Το Αλάτι και ο Έρωτας

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Του Χρήστου Πριτσαπίδουλα

Μεσολόγγι, της Επανάστασης του ’21. Των 5 Πρωθυπουργών και των μεγάλων Ποιητών. Της Λίμνης των Πόθων. Του Σπύρου Πριτσαπίδουλα, του Αχαγιώτη. Του νέου άντρα που βρέθηκε στη λιμνοθάλασσα για το αλάτι της, του χρυσαφιού της. 1942, μέσα στην τριπλή Κατοχή της πατρίδας μας. Ζωηρός, ανήσυχος για ο,τιδήποτε νέο για επιβίωση πάνω απ’ όλα, όταν τα πάντα τα ’σκιαζε η φοβέρα κι ο θάνατος. Το χωριό του δεν τον χώραγε πια…

Δεν ήταν ο άνθρωπος του «πέσε πίτα μ’ να σε φάω». Άρχισε τη διαδρομή: Κάβος Πάπα (ή αλυκές Αχαγιάς) – Τουρλίδα Μεσολογγίου (Άσπρη Αλυκή). Μετέφερε ό,τι είχε ο κάμπος της περιοχής ανάλογα με την εποχή κι επέστρεφε με αλάτι… με «ειδικές» παραλαβές, ή εκλεκτά ψάρια της λιμνοθάλασσας. Ευχάριστος τύπος όπως ήταν και γαλαντόμος έπιασε φιλίες αλλά δημιούργησε και κρυφές αντιπάθειες. Η εποχή είχε παγίδες «ελληνικές» ή ιταλο-γερμανικές.

Οι παγίδες μεταφράζονταν σε ελέγχους κατά τη διαδρομή μετά από «κάρφωμα» ή σε εκβιασμούς για επιπλέον «λάδωμα». Όλα τα αντιμετώπισε ακροβατώντας. Είχε κι ατυχήματα:

Σε ένα ταξίδι, του αδερφού του, του Γιάννη, τρικυμία παράσυρε ένα αχαγιωτόπουλο –που δεν ήξερε κολύμπι… Αιωνία του η μνήμη. Σ’ ένα άλλο, γερμανικό περίπολο έκανε έλεγχο, τρύπαγαν με ξιφολόγχες τα σακιά με στάρι που ήταν νόμιμο, ευτυχώς δεν πέτυχαν τα μπιτόνια με λάδι που είχε κρύψει μέσα στο στάρι. Σε μια επιστροφή τους έλαχε τρικυμία που τους πέταξε σε μια παραλία, έξω από την Αχαγιά. Κοιμήθηκαν για λίγο, τόσο όσο μια περαστική συμμορία ντόπιων να προλάβει να τους ληστέψει…

Τους ανακάλυψε και με την …κατάλληλη αντιμετώπιση πήρε πίσω το εμπόρευμα. Δεν κώλωνε ποτέ. Όπως κι όταν στα μέσα του ’44 άραξαν στην Τουρλίδα το καΐκι και μόνος του πήρε το δρόμο να μπει στο Μεσολόγγι ποδαράτα. Στα μισά της διαδρομής είδε να ‘ρχεται απέναντί του μια άμαξα με το άλογο να τριποδίζει… Τον έφτασε. «Πήδα μέσα Πριτσαπίδουλα, και κρύψου… Μην σηκώσεις κεφάλι με τίποτε…» Δίνει μια καμουτσικιά ο φίλος του και ξεχύθηκε η άμαξα για την πόλη. Παρακάτω, από ένα γεφύρι ξεπήδησαν δυο τρεις με όπλα και προσπάθησαν με κραυγές να σταματήσουν το άλογο. Τους ξέφυγαν με την αγωνία στα χείλη. Ποιοι ήταν οι πιστολάδες; Ο φίλος γνώριζε πρόσωπα και καταστάσεις. Μίλησε στο Σπύρο ανοιχτά, από ποιους και γιατί έπρεπε να φυλάγεται. Δεν έπρεπε να κυκλοφορεί μονάχος του έξω από την πόλη.

Του άρεσε η ιστορική πόλη. Είχε περιθώριο για εμπόριο, καλούς ανθρώπους για φιλία …κι όμορφα κορίτσια. Γνώρισε μία που έμενε στην ψαραγορά. Την αρραβωνιάστηκε, όλα κύλαγαν ήρεμα κι ωραία, μέχρις ότου μια γνωστή του Σπύρου του απέδειξε ότι η καλή του σχετιζόταν με Γερμανό… Η απόδειξη ήταν απλή: τον πήγε η φίλη απέναντι από το σπίτι εκείνης –την ώρα που έπρεπε και του έδειξε απέναντι. Από μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα εκείνος είδε το ανάρμοστο ζευγάρι να φιλιέται. Αρραβώνας τέλος.

Είχε σχέδια, ήθελε και να κατασταλάξει, άρχισε να παραμένει στο Μεσολόγγι περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Περνώντας ένα απόγευμα από την Απάνω Αγορά συνάντησε μια ομορφούλα. Την κοίταξε τον κοίταξε κι αυτό ήταν, σύχναζε πλέον σ’ αυτή τη γειτονιά για να διασταυρωθεί με την κοπέλα που «του είχε κάνει κλικ».

  • Η συνέχεια είναι όπως τη φαντάζεστε. Οι λεπτομέρειες όμως έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. –

Τα τέλη κυκλοφορίας για το 2019 -Πώς θα πληρωθούν σε δόσεις

Previous article

Προσεχώς…

Next article

You may also like

Comments

Leave a reply

More in Featured