Του Γ. ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗ

Η περίπτωση του Βασίλη Δημάκη είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές της παθογένειας του σωφρονιστικού μας συστήματος. Ενός συστήματος που μόνο κατ΄ ευφημισμόν είναι σωφρονιστικό και κατ΄ ουσίαν είναι τιμωρητικό.
Δηλαδή δεν έχει ως στόχο την επανένταξη στην κοινωνία σωφρονισμένων ανθρώπων αλλά την τιμωρία τους και την «εκπαίδευσή» τους σε όλο και πιο σοβαρή εγκληματική δραστηριότητα.
Ποιος είναι ο κανόνας; Οι κρατούμενοι που αποφυλακίζονται επιστρέφουν στις φυλακές για τα ίδια ή βαρύτερα εγκλήματα. Ποια είναι η εξαίρεση; Να ακολουθήσουν μια έντιμη ζωή. Ποια είναι η εντυπωσιακή εξαίρεση; Να βγαίνουν καλύτεροι και να γίνονται χρήσιμα μέλη της κοινωνίας, έχοντας αποκτήσει γνώσεις και δεξιότητες που θα τους κάνουν όχι μόνο κοινωνικά αποδεκτούς αλλά και απαραίτητους.
Ο Βασίλης Δημάκης ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Από κρατούμενος του κοινού ποινικού δικαίου που δεν είχε σχεδόν καθόλου μόρφωση, μέσα από τη φυλακή διάβασε, τελείωσε το Λύκειο και έδωσε εξετάσεις όπου ως αριστούχος πέρασε στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Από τις φυλακές Αγίου Στεφάνου, ζήτησε να μεταχθεί στον Κορυδαλλό (το οποίο και έγινε) και στη συνέχεια ζήτησε να μπορεί να παρακολουθεί τα μαθήματα με «βραχιολάκι».
Ξέρετε, αυτό που έχει και ο Κουφοντίνας όταν παίρνει τις τακτικές πλέον άδειές του.
Το σωφρονιστικό σύστημα το αρνήθηκε όμως και έτσι ο 37χρονος Δημάκης ξεκίνησε απεργία πείνας αρχικά και δίψας στη συνέχεια.
Τι δείχνει όλο αυτό; Ότι δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις της σύγχρονης κοινωνίας. Ότι είμαστε ανίκανοι να ξεχωρίσουμε τον σωφρονισμό από την τιμωρία. Κάτι που για όλο τον πολιτισμένο κόσμο έγινε σαφές και άρχισε να υλοποιείται από τη Γαλλική Επανάσταση.
Διότι μπορούμε να φτιάχνουμε σύγχρονους αυτοκινητόδρομους αλλά για να… προλάβουμε παραβιάζουμε τη ΛΕΑ και αν δεν υπάρχει τροχονόμος δεν φοράμε και ζώνη.
Έτσι μειώνονται τα τροχαία αλλά και πάλι είμαστε στην κορυφή των δυστυχημάτων στην Ευρώπη.
Τόσα πολλά θύματα, τόσο συχνά…
Μπορεί να έχουμε σύντομα ένα ακόμα (το απεύχομαι με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου) αλλά όχι στους δρόμους. Στις φυλακές. Επειδή του αρνηθήκαμε το δικαίωμα να αλλάξει τη ζωή του. Παρότι του το είχαμε υποσχεθεί.
Αν ο Βασίλης Δημάκης καταλήξει, μαζί του θα έχει αποβιώσει και η τελευταία ελπίδα για ένα ουσιαστικό σωφρονιστικό σύστημα στη χώρα…

***  Άρθρο στην εφημερίδα “Αλλαγή”