Χρειάστηκε κάτι το σπάνιο και «ευφάνταστο», για να έρθει πάλι στο προσκήνιο η δύσκολη έως και αδιέξοδη κατάσταση, την οποία βιώνουν οι επαγγελματίες ψαράδες της Κάτω Αχαΐας, που θεωρούν «παιχνιδάκι» το μπλέξιμο (και όχι την αλίευση) καρχαριών στα δίχτυα τους, αλλά διαρκές «μαρτύριο» το καταφύγιο των Αλυκών, στο οποίο και εδρεύουν.

 

ΑΙΤΗΜΑ
Οι πολλές και δυνατές βροχές, σε συνδυασμό με κατά καιρούς πλημμυρικά φαινόμενα στον παραλιακό οικισμό, έχει φέρει τις λιγοστές – πλην, όμως, κατά κύριο επάγγελμα – οικογένεις αλιέων, σε φάση να εγκαταλείψουν το μέρος τους, αφού η Πολιτεία δεν ενεργεί υπέρ τους και δεν ανοίγει έστω έναν δίαυλο για τα ψαροκάικά τους, ώστε να εκτελούν τις εργασίες τους με ασφάλεια.

 

ΥΠΟΣΧΕΣΗ
Εχοντας την απόλυτη στήριξη του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, οι συνδικαλιστές αλιείς του χωριού έχουν δύο φορές ενημερώσει τον υπουργό Ναυτιλίας Παναγιώτη Κουρουμπλή, αιτούμενοι την άδεια για κάποιες εργασίες αποκατάστασης του καταφυγίου. Ωστόσο, η διπλή υπόσχεσή του για διευθέτηση ουδέποτε έφτασε σε φάση υλοποίησης, κατά τους ίδιους.

 

ΚΡΑΥΓΗ
Χαρακτηριστικά της φάσης που περνούν οι αλιείς, είναι τα λόγια του προέδρου των αλιέων στις Αλυκές, Νίκου Χαλιώτη: «Θα πεινάσουμε, αν δεν ενεργήσουν άμεσα. Η θάλασσα δεν πάει που δεν πάει καλά, ας ανοίξουν τουλάχιστον το καταφύγιο. Είμαστε 70 οικογένειες στο έλεος του Θεού. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;» αναρωτιέται.

 

ΖΗΜΙΕΣ
Η απραξία για τα λίγα έστω αναγκαία έργα – πέραν της νομιμοποίησης και γενικής ανάπλασης που επιθυμεί, σχεδιάζει και πιέζει να χρηματοδοτηθεί για να κάνει η δημοτική αρχή – οι αλιείς περιγράφουν σκηνές εξαθλίωσης του κλάδου τους. «Πάμε κι ερχόμαστε από τη θάλασσα, για να θρέφουμε τις οικογένειές μας. Είμαστε 5 ιδιοκτήτες καϊκιών με 4 εργάτες. Μια οικογένεια όλοι, αδέλφια, ξαδέλφια κι όταν φτάνουμε εδώ στο καταφύγιο των Αλυκών, χτυπάνε κάτω. Δεν αντέχεται ψυχολογικά να σπάνε τα σκάφη μας» λέει ο Ν. Χαλιώτης.
ΣΥΓΚΡΙΣΗ
Οι αλιείς της Κάτω Αχαΐας δεν αντέχουν και τη σύγκριση, αφού νιώθουν την πλήρη εγκατάλειψη. Κλασική είναι η περίπτωση του καταφυγίου αλιέων στον κοντινό Αγιο Νικόλαο Φωκίδας, που για 3 όλα κι όλα αλιευτικά οι εγκαταστάσεις είναι ασφαλείς και αξιοζήλευτες. «Κι εμείς που έχουμε στόλο χτυπάνε τα καΐκια μας και σπάνε» σχολιάζει ο κ. Χαλιώτης. Οι 70 μεγάλες οικογένειες των Αλυκών έχουν όμως κι άλλα προβλήματα που τους απασχολούν, αφού «η θάλασα, γενικότερα, δεν πάει καλά, όπως λένε και ο Πατραϊκός δίνει πλέον πολύ μικρές ποσότητες γαύρου και σαρδέλας, ενώ το πέρασμα της παλαμίδας από εκεί, πλέον αποτελεί παρελθόν, αφού κάποτε εμφανίζονταν όταν ζεσταίνονταν τα νερά κι έφευγαν όταν κρύωναμε, ενώ τώρα επειδή δεν υπήρχαν πολλά κρύα, δεν ταξιδεύουν ακόμα ή έχουν μείνει πίσω και θα ‘ρθουν λίγο αργότερα.
Σε ό, τι αφορά τις τιμές, αυτές έχουν πέσει κατά 60%, με αποτέλεσμα να έχουν στραφεί σε αλίευση μαγιάτικων ή παλαμίδων που τις διοχετεύουν στο εξωτερικό για κονσέρβες, με αλιεύματα από 2 έως και 10 κιλά, κάτι που για να επιτευχθεί, αναγκάζει τους αχαγιώτες ψαράδες να ταξιδεύουν ακόμα και επί 20ήμερο, με άλλους από Πειραιά, Σαλαμίνα, Β. Ελλάδα κ.ά,, σε Ιόνιο (Λευκάδα) και Κορινθιακό.
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ